انتخاب محل کمپ باید هم ایمنی و آسایش را تأمین کند و هم کمترین آسیب را به طبیعت وارد کند.
در فصل‌های گرم، نزدیکی منطقی به آب، دوری از مسیر و محل استقرار دیگران، توجه به باد، باران، آفتاب، حشرات و جزرومد اهمیت دارد.
در زمستان باید شرایط برف، باد، سرمای دره‌ها و به‌ویژه نشانه‌های خطر بهمن بررسی شود و در تمام سال محل کمپ تمیز و کم‌اثر باقی بماند.
اصول کلی انتخاب محل
پیش از حرکت باید محل‌های مجاز کمپ، قوانین منطقه و در صورت لزوم مجوز یا رزرو بررسی شود. بهتر است طوری برنامه‌ریزی شود که دست‌کم دو ساعت پیش از غروب به محل برسید. در مناطق پرتردد، استفاده از محل‌هایی که قبلاً تحت‌تأثیر کمپینگ قرار گرفته‌اند، مانند زمین‌های صاف و کم‌پوشش، به کاهش آسیب کمک می‌کند. همچنین نباید بیش از حد به کمپ‌های دیگر نزدیک شد یا منظره طبیعی دیگران را مسدود کرد.
بهار تا پاییز
آب معمولاً مهم‌ترین عامل در انتخاب محل است، اما کمپ نباید در مجاورت مستقیم آب یا مسیر قرار گیرد؛ فاصله دست‌کم ۲۰۰ فوت توصیه می‌شود تا هم حریم دیگران حفظ شود و هم مسیر دسترسی حیات‌وحش به آب مسدود نشود. نزدیکی به آب ممکن است باعث افزایش حشرات شود، بنابراین محل دارای جریان ملایم هوا مناسب‌تر است. برای کمپ‌های پایه، سایه کافی، و در شرایط باد، وجود درخت یا تخته‌سنگ به‌عنوان بادشکن مفید است. از نقاط پست و محل‌هایی که آب باران در آن جمع می‌شود باید دوری کرد و در ساحل نیز محل کمپ باید بالاتر از خط آشکار جزرومد باشد. در مناطق بکر، نباید روی پوشش گیاهی یا زمین دست‌نخورده چادر زد؛ در صورت اجبار به کمپ خارج از مسیرهای پرتردد، زمین صاف سنگی یا بدون پوشش گیاهی گزینه کم‌اثر‌تری است.
زمستان و حفاظت از طبیعت
در زمستان، کمپ روی برف یا زمین بدون پوشش گیاهی ترجیح داده می‌شود و باید از ردپای حیوانات فاصله گرفت. محل‌های مرتفع‌تر معمولاً بهتر از دره‌ها هستند، زیرا هوای سرد در نقاط پایین جمع می‌شود؛ همچنین جهت تابش صبحگاهی خورشید و الگوهای باد روی سطح برف باید در نظر گرفته شود. مهم‌تر از همه، نشانه‌های فعالیت بهمن مانند درختان شکسته‌شده، بقایای بهمن، حوضه‌های برفی و مسیرهای شیب‌دار بالادست باید بررسی شوند و در صورت مشاهده نشانه‌های خطر، محل امن‌تری انتخاب شود. اصل اساسی در همه فصل‌ها این است که محل کمپ تمیز بماند و حضور انسان کمترین اثر ممکن را بر محیط طبیعی داشته باشد.
